Amon op de Nürburgring (1973). bron: Wikipedia

Zo succesvol als Chris Amon was in de sportwagens, zoveel pech kende de man in de Formule 1.

19 jaar, bijna 20 was de ‘kiwi’ uit Nieuw-Zeeland bij zijn debuut in 1963 voor de Grand Prix van België op Spa-Francorchamps. Hij rijdt dat jaar voor het Parnell-team, maar valt door technische problemen dikwijls uit.

1964 verloopt niet veel beter. Hij scoort weliswaar zijn eerste punten in Zandvoort, maar dat is ook praktisch de enige race waarin zijn Lola-Climax heel blijft.

Het zou exemplarisch blijven voor de rest van zijn F1-carrière.

Zo wilde de oude Ferrari V12 nooit zijn potentieel tonen in 1969 en ook de nieuwe platte V12 die ontwikkeld wordt, valt tijdens tests regelmatig uit. Amon besluit de nieuwe krachtbron niet af te wachten en vertrekt, nadat hij na zes races slechts een keer aan de finish geraakte.

Achteraf een slechte beslissing, want in de jaren 1970 groeit die platte twaalfcilinder uit tot een van de snelste en succesvolste F1-motoren.

In de andere klasses had de man meer succes; de 1000 km van Monza, de 6 uur van Nürburgring met BMW, de Australische Tasman Series en bovenal de 24 uur van Le Mans. Hij behaalde uiteindelijk 5 pole positions in de Formule 1 en lag 183 rondes aan de leiding van een Grand Prix.

Amon had vooral heel veel pech. Mario Andretti grapte ooit eens “als Chris Amon begrafenisondernemer zou worden, zou opeens niemand meer dood gaan“.

Chris Amon overleed vandaag [4 augustus] op 73-jarige leeftijd in Nieuw-Zeeland. Hij leed al een aantal jaar aan kanker.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s